Bir kankim var benim, aman ha! kendi gibi ,adı gibi ,güzel ruhu var..
hemen her yazdığımı okuıyor okumasına da,üstelik cevap da verdi bir kaçına beğendim falan diye,
bugünkü yazımı okuduğunda yine cevap verdi ama, " kankim bunlar senin yazınmıydı ancak jeton düştü" diyerek.
yahu canım benim ,seni nasıl sevmem ben, güzel arkadaşım (ama gerçekten tescillisinden hemde) ancak şimdi jetonu düşen canım, sevindi elbette biliyorum sever de beni, herşeyi güzel yaptığımı sanıyor.
arada kıskançlık yaparım çeker beni, huysuzluk yaparım yine çeker. sevdiğimi biliyor ya ondan sanırım.
yoksa öyle kimsenin kaprisini çekmez, ben de bunu bildiğimden yapıyorum tüm kaprisimi ona.
kankimle beni tanıştıran biri var elbet, ona ne kadar teşekkür etsem az gelir gerçekten, şöyle dedi birgün, " emoş, anlaşacağın birisi var onunla mutlaka tanışmanı istiyorum" iyi de ben de öyle hemen birileriyle kaynaşamam, kimseye yeni baştan kendimi anlatamam, elimde olanlar bana yeter demişim içimden.
ama o gün geldi tanıştık ortaköy'de anında sarıldık, kaynaştık , o gün bugün kopmadık, haa! biz sırdaş olduk gece yarılarına dek konuştuk ,dertleştik, o benim halimi ben de onun halini anladım uzaktan hep.
hep yanımda ol kankim, ben hep senin yanındayım ,bir telefon kadar uzakta, canımın İstanbul köşesiydin şimdi canımın Bodrum köşesi oldun. seni seviyorum ,canım benim...!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder